Een gehoorzame hond en een foute baas.

Op zondag 10 oktober 2010 deden we examen met 5 honden en 5 baasjes om een diploma in de wacht te slepen voor EGH 1.
Vooral op zo'n datum verwacht je dat het tienen zou regenen, maar de tienen zaten al in de datum. Trouwens er worden helemaal geen tienen gegeven, het gaat met matig, voldoende, goed of uitstekend.
Misschien omdat onze honden niet tot tien kunnen tellen, maar daar ben ik eigenlijk niet eens zeker van.
Maar goed, het examen.
Het weer was schitterend, een heerlijk zonnetje, die 10 deelnemers voelden het diploma al bijna in hun handen en pootjes.
We kregen een nummer om onze arm en Yvonne startte het examen met wat uitleg en daarna volgden we haar aanwijzingen op.
En de examinator keek streng toe en noteerde ijverig wat ze waarnam.
Het eerste deel was met alle deelnemers tegelijk.
Net een gewone training eigenlijk.
De honden moesten volgen in de groep.
Daarna "Af" en dan gingen we 1 voor 1 volgen om de anderen heen.
De honden moeten dan om beurten goed volgen en de andere moeten netjes blijven liggen en zich niet laten afleiden.
De rest van het examen werd dan individueel gedaan en ging er 1 deelnemer met zijn hond de overige opdrachten uitvoeren.
De andere vier baasjes verlieten het grote veld en keken vanaf een flinke afstand toe.
Hierdoor hebben de honden, maar ook hun begeleiders meer rust dan wanneer je die verrichtingen met anderen om je heen doet.
Mijn hond heeft al lang wat moeite met het commando "Sta".
Ze komt overeind en gaat dan gelijk weer zitten, of dreutelt heen en weer.
Ik had de dag ervoor nog even geoefend en greep terug op de puppycursus waar alle gedrag met een brokje werd beloond.
Mijn Heidewachtel begreep het direct en bleef dan ook keurig de juiste tijdsduur staan.
Ik kreeg het idee dat ik het diploma al kon ophangen.
Dit moeilijke hobbeltje was al bijna genomen.
Ondanks het warme weer had ik een jack aangedaan, dan kon ik dat brokje snel pakken en voorhouden.
Toen het mijn beurt was stapte ik dan ook vol zelfvertrouwen naar het veld en volgde Yvonnes aanwijzingen op.
Bij het geven van het commando "Sta" had ik het brokje al in m'n hand en Fleurtel ging er gretig naar toe, ze stond minstens 6 of 7 tellen, terwijl 5 al voldoende is.
Maar in plaats van zachtjes mee te tellen, verschoten de examinator en de trainer van kleur.
"Zag ik nou een brokje?" klonk het eenstemmig achter mij.
Op dat moment was het mijn beurt om mee te kleuren, want ineens realiseerde ik me dat een brokje met dit examen helemaal uit den boze is.
Er voor, of er na, dat is prima, maar de hond moet het tijdens het examen nu helemaal zonder die directe beloning doen.
Maar het kwaad was al geschied en enigszins in verwarring maakte ik de andere oefeningen af.
De hond deed het verder allemaal goed dus er gloorde weer een beetje hoop.
Het verlossende woord liet nog wel even op zich wachten want Yvonne en Jacqueline waren erg lang met elkaar in conclaaf.
Uiteraard werd het brokjes incident genoemd Jacqueline probeerde zelfs even zo streng mogelijk te kijken toen ze mijn optreden bekritiseerde.
Al met al viel het me nog mee, 1 matig vanwege het brokje en de rest "goed' of "uitstekend".
Dat gaf in ieder geval zicht op de volgende cursus en daarvoor gaven we ons direct op.
De brokken blijven dan zeker thuis, gewoon meer oefenen, dan lukt het ook.

Jan en Fleurtel